Découvrez l'édito de Stéphane Roudaut, président de Brest métropole et maire de Brest.
La solidarité est un patrimoine dont Brest a hérité.
Durant le mois de septembre, l’hôtel de ville a été éclairé en rouge pour soutenir celles et ceux qui se battent contre un cancer du sang. Puis arrive le mois d’octobre pendant lequel la ville se mobilisera pour le dépistage du cancer du sein avec Octobre rose, mais aussi pour nos aînés durant la Semaine bleue. À chaque fois le même esprit : prendre soin des plus fragiles.
Les Brestoises et les Brestois ont hérité de cet esprit solidaire depuis les baraques quand, en 1944, il ne restait rien. À l’époque de la reconstruction, 40 000 personnes ont vécu dans des cités provisoires, sans eau courante, sans électricité. Et pourtant, allez parler à ceux qui y ont grandi : ils vous raconteront des souvenirs heureux. Le voisin qui gardait les enfants, le pharmacien et le maçon sur le même banc, la coopérative du Bouguen. La solidarité à Brest était là quand on n’avait rien d’autre.
C’est ce caractère brestois, cette solidarité qui ont inspiré notre ville.
Les enfants des baraques sont aujourd’hui nos aînés, et ils ont besoin de nous. C’est donc à nous de porter cet héritage de solidarité et d’inclusion. C’est ce qui guide Octobre rose, la Semaine bleue, mais aussi les réunions Brest au rendez-vous, cette grande concertation que nous menons avec vous. À travers nos rendez-vous sur l’inclusion, nous voulons redonner une place à chacun et faire en sorte que Brest devienne la ville la plus inclusive de France. C’est notre héritage brestois, et nous le ferons vivre.
Ar c’hengred, ur glad dre hêrezh e Brest.
E-pad miz Gwengolo e oa bet sklaerijennet an ti-kêr gant gouloù ruz evit souten an dud a stourm enep krign-bev ar gwad. E miz Here e vo emouestlet Brest evit broudañ an dud da ziguzhat krign-bev ar vronn gant Miz Here Roz, hag evit ar re goshañ ac’hanomp gant ar Sizhunvezh Glas. Ar memes tro-spered a vez bewech : ober war-dro an dud vreskañ.
Ar spered kengred-se zo gant Brestiz diwar hêrezh ar barakennoù, e 1944, pa ne chome netra. Da vare an adsavidigezh e veve 40 000 Brestad e kêrioù savet da c’hortoz, hep dour-red na tredan. Ma komzit gant ar re a oa kresket eno koulskoude e kontint eñvorennoù laouen. An amezeg a ziwalle ar vugale, an apotiker hag ar mañsoner war ar memes bank, ar c’hevelouri e Bougen. Kenskoazell a oa e Brest pa ne oa tra all ebet.
An dro-spered kengred-se, stag ouzh tud Brest, a ya d’ober personelezh hor c’hêr.
Ar vugale a oa er barakennoù eo hon tud-kozh hiriv an deiz, hag ezhomm o deus ac’hanomp. Deomp-ni eo da zelc’her gant an hengoun-se a genskoazell hag a gengred. Setu ar pezh a ya d’ober spered Miz Here Roz, hini ar Sizhunvezh Glas, ha tro-spered Emgav gant Brest, an abadennoù kuzuliata bras a gasomp asambles ganeoc’h. Gant hon emgavioù diwar-benn an enlakaat e fell deomp reiñ pep a blas d’an dud abalamour da Vrest da zont da vezañ ar gêr ma vo ar muiañ a gengred e Frañs. Hon hêrezh eo amañ e Brest, ha delc’her a raimp anezhi bev.